سمیه رسولی:

... و دختری که غمش از سه تار می بارید

شبیه غصه ی ابر بهار می بارید

نشسته بود خودش را به شعر بنویسد

و واژه واژه دلش بی قرار می بارید

درست بین زمین و هوا معلق بود

- کمی شبیه کسی روی دار-  می بارید

وروی حوصله او که داشت سر می رفت

دقیقه های بد انتظار می بارید :

- دوباره زنگ بزن ! لعنت  خدا بر من

اگر که لج کنم و بر ندار... می بارید

وبین گریه چه ساده به التماس افتاد:

- بیا...بیا و خودت را بیار ! می بارید

*

هوا گرفته و ابری ، هوا شبیه خودش(!!!)

هوا گرفته و ابری، سه تار...