سمیه رسولی:

شروع می شود اینبار هم دوباره غزل

همان بهانه، همان عشق – عشق عزوجل-

به چشم های تو سوگند بی بهانه نبود

به چشم های تو سوگند - صبح شیر و عسل-

که بی بهانه ترین شعر را سرودیم و

به غصه های کبودت شدیم بچه محل

همیشه سایه خط خورده ات همین جاهاست

اگر غلط نکنم از پگاه روز ازل

*

ببین چقدر برای تو از خودم گفتم

ببین چقدر غرور تو ماند لاینحل

من و تو روی زبان های مردم افتادیم

من و تو و دل ...ضرب المثل شدیم ...مثل

**

همیشه شعر به اینجا که می رسد کافی است

ادامه سخن مفت عین علافی است

سراغ یک غزل تازه می روم شاید...